Kolejki linowe są wykorzystywane w większych miastach od końca lat 1860. Pierwsze kolejki linowe powstały w Nowym Jorku, a system został nazwany West Side i Yonkers Patent. Kolejki linowe wprowadzono od 1 lipca 1868 / 70, ale musiały zostać zamknięte i przebudowane. Kolejki linowe są wykorzystywany do transportu turystów po górach, bądź narciarzy. Kolejka linowa jest zasilana przez kabel. Gdy ciśnienie jest stosowane w kablu, kolejka linowa zaczyna poruszać się do przodu. Gdy ciśnienie jest usuwane z kabla, kolejki linowe są zatrzymywane. To sukces systemu San Francisco, który wciąż rośnie, inne miasta nie tylko w kraju, ale także na całym świecie zauważył sukces kolejki linowej i zaczęły budować swoje własne systemy transportu. Chicago dodało system kolejowy, Dunedin, Nowa Zelandia zrobiła to samo, Londyn obsługiwał pierwszy system, a także inne miast na całym świecie. Na dzień dzisiejszy nie ma wielu systemów kolejki linowej, mimo, że nadal działają. San Francisco system jest w kraju tylko w ruchu National Historic Landmark (za rozpoczął działalność w 1873). Inne działają i znajdują się w Las Vegas, Nevada. System w Las Vegas ma patronów między trzema hotelami. Jedyny obsługiwany system na świecie znajduje się w Mediolanie we Włoszech.

System ten ma patronów z San Raffaele Hotel Gobba Cascina. Kolejki linowe są zamknięte i mogą pomieścić sporo ludzi. Mogą one być wynajmowane na wesela. Kolejki linowe na całym świecie istnieją i pomagają w odpoczynku licznej ilości turystów. Dzięki nim wielu z nas nie musi już wspinać się na sam szczyt gór, aby móc podziwiać piękne widoki, bądź móc zjechać raz na nartach. Dzięki kolejkom linowym przestajemy tracić cenny czas na wspinanie się po górze, aby zjechać raz i zaś musieć się wspinać pod górę. Jest to znaczna wygoda dla wielu turystów, którzy chętniej będą odwiedzali takie miejsce. Dzięki kolejkom linowym wiele szczytów staje się bardziej atrakcyjne dla turystów, którzy zawsze wracają w to samo miejsce po udanym odpoczynku.

Stalowa konstrukcja słupów podporowych

Choć większość informacji na temat kolejki linowej zostało zdobytych nieoficjalnie, zostały potwierdzone. Przyznano, że plany zakładają wybudowanie na skarpie kolejki linowej, gdzie wykorzystana będzie stalowa konstrukcja słupów podporowych bardzo podobna do kolejki linowej zakopiańskiej Gubałówki. Będzie się również poruszała się po szynach ciągnięta przez linę, jednak stalowa konstrukcja słupów [podporowych sprawi, że będzie znacznie bezpieczniejsza. Tory kolejki linowej będą umieszczone na betonowych wspornikach, które pomogą złagodzić nierówności skarpy. Cała trasa będzie rozpoczynała się od amfiteatru, skąd stopniowo opadałaby aż do Sobótki. Stalowa konstrukcja słupów podporowych sprawia, że drgania wywoływane przez taką kolej nie wpływają negatywnie na zachowanie skarpy. Stalowa konstrukcja słupów podporowych, powinna wręcz wzmocnić Wzgórze Tumskie. Wagonik kolejki będzie nieco mniejszy od tych, którymi zwykle się jeździ, i na sto procent będzie zakryty. Wszelkie niejasności dotyczące się budowy kolejki linowej wiążą się ze szczegółami technicznymi. Jest dylemat, czy będzie to jeden wagonik, czy dwa. Technika zmusi inwestora do zbudowania dwuwagonikowej kolejki na jednej linii. Będzie to działało na zasadzie, że wagonik zjeżdżający w dół siłą rozpędu będzie wciągał drugi wagonik na górę. Plany budowy kolejki zakładają, że kolejka będzie sezonowa, będzie kursowała od przełomu kwietnia i maja do przełomu września i października. Niestety będzie płatna, ale cena biletu nie powinna być bardzo wysoka. Kolejka powinna zarabiać na bieżące utrzymanie, wcale nie musi przynosić takich zysków, by zwrócić pieniądze, które zostały wydane podczas jej budowy. Koszt budowy? Jeszcze nikt obecnie go nie zna. Wiadomo, ile będą kosztowałyby szyny, wagony, silniki, stalowa konstrukcja słupów podporowych itp. Jednak nie wiadomo przykładowo jak głęboko w skarpie trzeba będzie osadzić fundamenty konstrukcji. Koszt całej inwestycji nie powinien przekroczyć jednak 3 mln zł. Kolej linowa ma być atrakcją turystyczną.

Specyficzne warunki budowy

Kolejki linowe są jednym z najbardziej unikalnych i charakterystycznych punktów procentowych w San Francisco. Mają one specyficzne warunki budowy. Andrew Smith Hallidie testował pierwszą kolejkę linową o godzinie 4 rano, 02 sierpnia 1873, na Clay Street w San Francisco. Ojciec Hallidie był wynalazcą, który w Wielkiej Brytanii wynalazł patent dla „kolejki linowej”, jednak miała ona specyficzne warunki budowy. Hallidie wyemigrował do USA w 1852 roku podczas Gorączki Złota. Zaczął za pomocą kabla tworzyć system, który rozwinął się do ciągnięcia rudy z kopalń i budowaniu mostów wiszących. Hallidie wszedł w partnerstwo z Clay Street Hill Railroad, która rozpoczęła budowę kolejki linowej na Clay Street w maju 1873 roku. Umowa do eksploatacji na ulicach miasta kolejki linowej powinna nastąpić 1 sierpnia. Zapoczątkowana ostała jednak 2. Nawet jakby każdy dzień zwłoki prób kolejki linowej zyskał akceptację. Clay Street Hill Railroad usługi publiczne rozpocząło 1 września 1873 roku. To był wielki sukces. Jednak specyficzne warunki budowy nie pozwalały na tworzenie w tym okresie większej ilości kolejek linowych. Clay Street Hill Railroad był jedyną firmą, która posiadała kolejki linowej przez 4 lata. Pierwszej spółki horsecar, Sutter Street Railroad, opracowały własną wersję opatentowanego systemu Hallidie i zaczęły oferować swoje usługi internetowe w 1877 roku, a następnie w California Street Railroad -1878, Geary Street, Park & ​​Ocean Railroad -1880, Presidio i promy kolejowe -1882, Street Market kolejką -1883, promy i Dom Kolejowy Cliff -1888 i Omnibus Railroad & Company Telewizja -1889. Wszystkie firmy San Francisco stworzyły 53 mile torów, które ciągną się od Ferry Building w Presidio, Golden Gate Park, do Castro. 18 kwietnia 1906, nastąpiło wielkie trzęsienie ziemi i ogień zniszczył miasto. W tym czasie elektroniczne kolejki linowe zostały udoskonalone w 1888 przez Franka Sprague. Wymagało to tylko połowę inwestycji na budowę i utrzymanie kolejki linowej, przez co były one dogodniejsze do budowy.

Kolej linowa jest pewnym środkiem transportu, w którym gondola, krzesło, narciarz trzymający orczyk lub wagon towarowy porusza się wyciągany przy pomocy liny: naziemnej lub napowietrznej. Do najważniejszych podziałów kolejki linowej należy:

A Podział ogólny
B Podział pod kątem olinowania
  • kolej z liną nośną i liną napędową
  • kolej z liną nośno-napędową z wagonikami lub krzesełkami
  • kolej z liną nośno-napędową
  • kolej z liną napędową i torem szynowym
  • kolej z liną podwójną nośną lub podwójną napędową
C Podział kolejki linowej pod kątem środka transportu
D Podział kolejki linowej pod kątem na ruch
  • ruch ciągły (koleje krzesełkowe, gondolowe, wyciągi narciarskie)
  • ruch wahadłowy.

W większości tych kolejek jest możliwość wykorzystania płyt warstwowych. Możliwość wykorzystania płyt warstwowych niestety nie została wykorzystana w każdym typie kolejki linowej. Pierwsza kolejka linowa w Polsce, powstała w Tatrach, jej przejazd jest z Kuźnic na Kasprowy Wierch przez Myślenickie Turnie. Wybudowano ją w czasie 227 dni. Niestety możliwość wykorzystania płyt warstwowych nie została w tym przypadku wykorzystana. Polskie Koleje Linowe S.A. są publiczną firmą oferującą przewozów osobowy na terenie górskim. Firma przewozi rocznie 6 mln pasażerów. Jedną z najbardziej znanych w Polsce kolejek linowych jest kolejka na Kasprowy Wierch. Stacja dolna znajduje się w Kuźnicach a górna na Kasprowym Wierchu. Nachylenie kolejki linowej to 22%. Przewozi ona około 360 osób na godzinę. Ma 6 po 3 podpory na każdym odcinku. Posiada 4 wagony. W wagonie mieści się około 61 osób. Sama kolejka została wybudowana w 1936 i w latach 2006 i 2007 uległa modernizacji, dzięki którym obecnie kursuje co 10 minut a czas przejazdu trwa około 12 minut. To duże udogodnienie dla turystów korzystających podczas urlopu z właśnie tej kolejki linowej.

Lekkie konstrukcje obiektów towarzyszących

Trasę na szczyt Kasprowego Wierchu można pokonać za pomocą kolejki linowo-kabinowej Budowa kolei wywołała dyskusję społeczną o czymś takim jak lekkie konstrukcje obiektów towarzyszących kolejki linowej. Ludzie strasznie protestowali przeciwko budowy kolejki linowej w momencie, kiedy zostały ukazane projekty czyli w marcu 1934 roku. Osobami, które głównie protestowali byli działacze ochrony przyrody między innymi Państwowa Rada Ochrony Przyrody, oraz 94 towarzystwa i instytucje: naukowe jak i turystyczne. Ich zdaniem pomimo użycia czegoś takiego jak lekkie konstrukcje obiektów towarzyszących kolejki linowej było to łamaniem obowiązującego prawa o ochronie lasów, o prawie budowlanym, ustawie o ochronie przyrody, ustawie o koncesjach na koleje. Kolejka linowa na Kasprowy Wierch była pierwszą inwestycją takiego typu w Polsce, a sześćdziesiąta na świecie. Zbudowana była z dwóch niezależnych od siebie odcinków: z Kuźnic na Myślenickie Turnie i z Myślenickich Turni na Kasprowy Wierch.

Na każdym odcinku na jednej linie przyczepione były dwa wagoniki – jeden, który poruszał się do góry, a drugi, który poruszał się w dół. Inwestycja ta jednak została zrealizowana w rekordowym tempie. Rozpoczęto jej realizację 1 sierpnia 1935, a zakończono już 29 lutego 1936, a pierwsi pasażerowie wjechali na Kasprowy Wierch dnia 15 marca 1936. Budową zajmowali Medard Stadnicki i Borys Lange, wykorzystali oni lekkie konstrukcje obiektów towarzyszących kolejki linowej. Do wwożenia materiałów używano wtedy urządzeń zwanymi konikami huculskimi, a na dwie, czasem i trzy zmiany pracowało około tysiąca osób, aby kolejka powstała w tak rekordowym czasie. Budynki stacji dolnej w Kuźnicach, środkowej na Myślenickich Turniach i końcowej na szczycie Kasprowego Wierchu zostały zaprojektowane przez Annę i Aleksandra Kodelskich. Długość trasy jaką się pokonuje przy użyciu kolejki linowej na Kasprowy Wierch wynosi 4291,59 metra. Każdy wagonik jedzie z prędkością 8 m/s, może przewozić jednorazowo maksymalnie 60 osób. Jest to uzależnione jednak od pory roku – dziennie może wywieźć ponad 3000 osób, rocznie – ponad 600 tysięcy. Co roku wykonywane są okresowe przeglądy, które zmuszają do zamknięcia kolejki w maju i listopadzie, niestety zamknięta jest również podczas silnego wiatru.

Konstrukcje stacji końcowych

Kolej krzesełkowa jest pewną odmianą kolei linowej. Przewozi ona turystów na krzesłach. W odróżnieniu do wyciągów orczykowych i talerzykowych pozwala na wwożenie zarówno narciarzy, jak i pieszych, co umożliwia korzystanie z kolejki linowej nie tylko zimą, ale praktycznie przez cały rok. Dodatkowo ich konstrukcja umożliwia także transport turystów w dół stoku. Konstrukcje stacji końcowych są dostosowane pod różne modele kolejki linowej. Kolejki krzesełkowe dzielimy na dwa typy: wyprzęgane (pozwalają na jazdę ok. 5 m/s, zwalniają na stacjach-terminalach) niewyprzęgane (pozwalają na prędkość do 2,5 m/s).

Inne, obecnie znacznie nowsze wersje pozwalają na znacznie większą prędkość, zazwyczaj wyposażone są na dolnych stacjach w takie konstrukcje stacji końcowych jak ruchome platformy rozpędowe, dzięki którym narciarze wjeżdżają przed podjechaniem krzesła, co powoduje zmniejszenie prędkości krzesełka do poruszającego się narciarza. Kolejka linowa może pomieścić jedną, dwie, trzy, cztery, sześć, osiem (dot. tylko wyprzęganych krzesełek) osób. Ilość osób na godzinę wynosi osiemset do ponad pięciu tysięcy osób na godzinę. Kanapy w kolejce linowej zazwyczaj są wyposażone w charakterystyczną przezroczystą osłonę chroniącą przed wiatrem i opadami oraz w większości z podgrzewanego siedzenia. Konstrukcje stacji końcowych różnią się wszędzie między sobą. Każda kolejka linowa może mieć zupełnie inne konstrukcje stacji końcowych. Przykładem jest kolejka linowa Elka, która była najdłuższą kolejką linową w Europie. Otwarta została 7 września 1967 roku na terenie Wojewódzkiego Parku Kultury i Wypoczynku. Który jest położony pomiędzy Chorzowem a Katowicami. Władze Wojewódzkiego Parku Kultury i Wypoczynku w 2007 roku niestety postanowiły ją zlikwidować. Łączna długość trasy kolejki linowej wynosiła prawie 6 km. Trasa kolejki linowej zbudowana była z trzech odcinków. Niestety z tej niesamowitej kolejki linowej praktycznie nic już nie pozostało. Powstało jednak sporo innych na terenie naszego kraju.

Izolacja termiczna obiektów towarzyszących

Kolej linowo-krzesełkowa na Butorowy Wierch jest wyciąg krzesełkowy z Zakopanego pod szczyt Butorowego Wierchu w Paśmie Gubałowskim, gdzie jest przykład wykorzystania czegoś takiego jak izolacja termiczna obiektów towarzyszących. Kolejka linowa zbudowana została w latach 1975–1976 i jednak uruchomiona była dopiero w styczniu 1977 r. Izolacja termiczna obiektów towarzyszących pozwala na nie odczuwanie różnicy temperatury podczas przejazdu trasą. Trasa jaką pokonuje kolej linowo krzesełkowa ma 1,6 km długości i pokonuje 272 m wzniesienia. Podczas przejazdu kolejką linową turyści mogą cieszyć się przepięknym widokiem na Tatry. Operatorem tej kolejki są oczywiście jak w wielu innych przypadkach Polskie Koleje Linowe SA. Poziom stacji dolnej trasy kolejki linowej wynosi 885 metrów nad poziomem morza natomiast poziom stacji górnej to już 1150 metrów nad poziomem morza. Zdolność przewozowa tej kolejki wynosi 720 do 900 osób na godzinę. Sam czas jazdy na Butorowy Wierch wynosi 14 do 17 minut. Ważną rolę odgrywa tu również izolacja termiczna obiektów towarzyszących. Znaną w Polsce kolejką linową jest również kolej gondolowa na Szyndzielnię w Beskidzie Śląskim. Zaczęto ją budować grudniu 1953 r. Jest to pierwsza zbudowana po wojnie kolej linowa w Polsce, natomiast druga ogółem. Kolejka linowa na Szyndzielnię jest dwulinowa, okrężna, systemu Girak. Firma „Bruder Girak” wywodząca się z Austrii opracowała dokumentację, dostarczyła podpory z osprzętem, kompletne urządzenia mechaniczne i elektryczne, tabor i liny oraz zarządzała całością inwestycji. Zespół techniczny przy krakowskim Zarządzie Inwestycji Kolejowych prowadził montaż kolejki linowej. Projektantem budynków była inż. arch. K. Różyska, natomiast wykonawcą Bielskie Przemysłowe Zjednoczenie Budowlane. W zime w roku 1994-1995 kolej została gruntownie zmodernizowana również przez firmę „Bruder Girak” z Austrii. Kolejka linowa gondolowa w Szyndzielni jest obecnie jedną z trzech kolei gondolowych w Polsce. Długość trasy pokonywana przez tą kolejkę to 1846 m, a czas jazdy trwa około 6 minut.