Porównując trwałość dachu odwróconego z trwałością dachu o klasycznej konstrukcji nie sposób nie wziąć pod uwagę sposobu w jaki zostały one skonstruowane. Konstrukcja dachu klasycznego znana jest chyba wszystkim. Pierwszą jej warstwą jest warstwa blachy, dachówki lub papy. Pod nimi, w zależności od wyboru typu dachu i zasobności portfela budującego znajduje się folia wstępnego krycia lub deskowanie a w dalszej kolejności izolacja cieplna i paroizolacja.

Tak ułożone warstwy dachu klasycznego nie umożliwiają niestety umieszczenia na powierzchni dachu jakichkolwiek cięższych elementów a nawet roślin, gdyż spowodować by to mogło uszkodzenie warstwy pokrycia dachowego oraz jego przeciekanie. Najczęściej jednak wskazywaną wadą klasycznej konstrukcji dachów jest jej niska odporność na kapryśne warunki pogodowe. I tutaj zdecydowaną przewagę zyskuje konstrukcja dachu odwróconego dzięki której trwałość dachu odwróconego jest znacznie większa. Podstawową różnicą pomiędzy tymi dwoma systemami konstrukcji jest zamian kolejności umieszczenia warstw.

W konstrukcji dachu odwróconego bowiem warstwa uszczelniająca umieszczona jest pod warstwą ocieplającą. I to właśnie to odwrócenie warstw w sposób zasadniczy wpływa na trwałość dachu odwróconego. Jak wspomniano wcześnie izolacja przeciwwodna znajduje się na spodzie całego układu izolacyjnego a warstwy znajdujące się bezpośrednio nad nią chronią ją i dodatkowo osłaniają przed zmiennymi warunkami atmosferycznymi. Przecież mimo zastosowania systemów odwadniających nie cała woda która dostaje się na powierzchnię pokrycia dachowego dostaje się z powrotem do gruntu. Co się więc z nią dzieje? Otóż zmagazynowana w kolejnych warstwach izolacyjnych zostaje odparowana do atmosfery. Dzięki takiej specyfice, możliwe jest zminimalizowanie wahań temperatury działających na dach odwrócony a ponieważ izolacja przeciwwodna pracuje w umiarkowanych warunkach nie ulega ona znacznym uszkodzeniom a tym samym w znaczny sposób wydłuża trwałość dachu odwróconego.